Wednesday, June 10, 2026
Homeความคิดและมุมมองการอนุรักษ์ที่หลงทิศผิดทาง

การอนุรักษ์ที่หลงทิศผิดทาง

-

ประเทศเราพยายามอนุรักษ์ธรรมชาติมานานกว่า 60 ปี เริ่มต้นถูกทิศ แต่ไปๆมาๆแล้วเดินผิดทาง

ตั้งแต่แรกเริ่มการอนุรักษ์ เราลอกกฎหมายและวางแผนการจัดการตามแบบอเมริกาทั้งหมด มีเป้าหมายที่จะรักษาและใช้ประโยชน์จากธรรมชาติไม่ว่าจะเป็นป่าไม่และสัตว์ป่าอย่างยั่งยืน มีการจัดการที่ดี

ระหว่างทางนั้นการปฏิบัติล้มเหลว แนวความคิดเดิมที่ถูกต้องถูกกลืนทับไปด้วยการแปลความหมายการอนุรักษ์ผิดๆว่าคือการห้ามแตะต้องธรรมชาติ ปลูกฟังความคิดผิดๆนั้นมาตลอดหลายสิบปี จนผู้คนออกห่างธรรมชาติ ไม่เข้าใจธรรมชาติเลย และธรรมชาติไม่ได้มีประโยชน์กับคนอีกต่อไปนอกจากจะเอาไว้เขียนถึงในคอมเม้นท์กันเท่ห์ๆว่ารักธรรมชาติ

แม้ว่าเราจะรักษาธรรมชาติไว้ได้ส่วนหนึ่ง แต่สถานการณ์ข้างหน้าดูจะเลวร้ายครับ พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกตัดถางเพียงเพื่อปลูกพืชอาหารสัตว์ราคาถูก และลามไปมากขึ้นเรื่อยๆ เราได้รับผลกระทบกันโดยตรง ฤดูร้อนที่ร้อนจัด ฤดูฝนที่ตกลงมาเพียงเล็กน้อยก็ท่วมหลาก ฤดูหนาวที่เต็มไปด้วยฝุ่นควัน ฯลฯ 

สัตว์ป่าเองที่ดูเหมือนเยอะ ก็แค่ 3 ชนิด ที่เหลืออีกนับพันชนิดสูญหายไปจากหลายพื้นที่ และที่หนักที่สุดคือไม่มีใครสนใจ ที่มีเยอะเกินไปมากคือช้าง,กระทิง และเหี้ย ก็ไม่มีการจัดการปล่อยให้เดือดร้อนกันไปทั้งคนและสัตว์ การอนุรักษ์สัตว์ป่าของเราคือแค่ห้ามล่าและห้ามครอบครองซากสัตว์ป่า แต่ไม่เคยสนใจว่ามันมีที่อยู่ มาอาหาร และขยายพันธุ์เองได้มั๊ย อยู่ดีกินดีแค่ไหน คนส่วนใหญ่ก็แค่บอกว่ารักน้อนแต่ไม่เคยลงมือทำอะไร

เรากำลังเดินผิดทางครับ จะดื้อดึงกันไปถึงไหน ไม่มีประเทศไหนในโลกที่ใช้วิธีการแบบประเทศไทยแล้วประสบความสำเร็จในการอนุรักษ์เลย และอย่าหลงตัวเองว่าเราประสบความสำเร็จแล้วนะครับ

เราต้องมองไปรอบโลกบ้าง การอนุรักษ์หนทางเดียวที่จะประสบความสำเร็จได้คือการใช้ประโยชน์จากธรรมชาติ แล้วเอาเงินที่ได้มาดูแลจัดการธรรมชาติให้อยู่ได้ ฟื้นฟูธรรมชาติให้ดีกว่าเดิม เมื่อผู้คนได้ประโยชน์จากธรรมชาติ เลี้ยงตัวได้จากมัน ทำเงินเลี้ยงครอบครัวจากมัน เมื่อนั้นเขาจะรักมันจริง, เข้าใจจริง และลงมือทำจริงๆ 

ลองดูตัวอย่างอันนี้ 

ผมได้ดู VDO หนึ่งขององค์กรเล็กๆชื่อว่า Quail Forever ในอเมริกา ความคิดและการกระทำของเขาน่าทึ่งมากครับ ลองดู VDO จากลิ้งค์ในคอมเม้นท์ได้ 

ถ้าจะเล่าที่มาสั้นๆ ก็คือว่า Quail เป็นนกในกลุ่มนกกระทาที่นิยมเป็น Game Bird สำหรับนักยิงนกในอเมริกามาช้านาน การยิงนกในอเมริกานั้นสร้างรายได้ให้กับรัฐมหาศาล สร้างรายได้ให้กับผู้คนมากมายไม่ว่าจะเป็นเจ้าของพื้นที่, โรงแรม, ร้านอาหาร, ไกด์นำล่านก, อุตสหกรรมหมาล่านก ฯลฯ

ลองอ่านดูนะครับว่าแค่การล่านก Quail อย่างเดียวสร้างรายได้ให้กับพื้นที่ขนาดไหน นี่แค่ Region เดียวนะครับ

ถึงแม้จะโดนล่า ก็ไม่ต้องกลัวนกสูญพันธุ์หรอกครับ เพราะนกนั้นมีความสามารถในการขยายพันธุ์สูงมาก ถ้าได้รับการดูแล มีที่อยู่ มีอาหาร Quail จากคู่เดียว สามารถเพิ่มเป็น 5,000 ตัวในเวลาเพียง 5 ปี

นก Quail และนก Game Bird อีกมากมายหลายชนิดจึงถูกดูแล พื้นดินที่เคยว่างเปล่าถูกฟื้นฟูธรรมชาติให้นกอยู่ได้ และขยายพันธุ์เพิ่มจำนวน 

Quail Forever นั้นเป็นองค์กรอิสระแบบ Non-Profit ที่ได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐ (ซึ่งก็มาจากค่าใบอนุญาตล่าสัตว์) และเงินบริจาค (จากคนที่ชอบยิงนก Quail)  Quail Forever ทำงานให้คำแนะนำ สนับสนุน และลงมือทำเพื่อให้นก Quail อุดมสมบูรณ์ ไม่ว่าจะเป็นการวิจัย การปรับปรุงสภาพแวดล้อม การให้คำแนะนำชาวไร่ให้ฟื้นฟูธรรมชาติให้นก ฯลฯ


ลองดูใน VDO นะครับ เขารู้จักนก เข้าใจสภาพแวดล้อมที่นกต้องการดีมากๆ และลงมือทำจริงๆ

นี่คือตัวอย่างที่ดีครับ ว่าถ้าเรามีการจัดการที่ดี และมีการให้ประโยชน์จากสัตว์ป่าอย่างถูกต้อง

สัตว์ป่าชนิดนั้นจะมีค่าทำให้คนช่วยกันดูแลมันให้คงอยู่และเพิ่มจำนวนขึ้น ในกรณีนี้คือนก Quail เงินที่ได้จากการใช้ประโยชน์สัตว์ป่าจะกลับมาทำการวิจัยให้เข้าใจสัตว์ชนิดนั้นๆอย่างจริงจัง เป็นเงินสนับสนุนให้เจ้าของที่ปรับปรุงสภาพแวดล้อมให้สภาพธรรมชาติฟื้นฟูเป็นที่อยู่อาศัยที่เหมาะสมของนก มีเงินสนับสนุนองค์กรอิสระให้มุ่งเป้าไปที่การเพิ่มประชากรสัตว์ป่าอย่างมีความรู้และมีคุณภาพ

ผมอิจฉานก Quail แทน ไก่ป่า, ไก่ฟ้า, นกกระทาทุ่งในบ้านเราจริงๆครับ ที่มีแต่คนบอกว่ารักน้อน พวกใจร้ายอย่าทำอะไรน้อน แต่ไม่เคยเห็นหัวว่าน้อนจะอยู่กันได้ยังไง

ตาเกิ้น
ตาเกิ้นhttp://takern.wordpress.com
นักสำรวจ, นักเขียน และนักเล่าเรื่อง

Leave a Reply

LATEST POSTS

Beautiful time in life

รถไฟตู้นั้นคลาสสิคมาก มันมีที่นั่งเป็นไม้ ดูเหมือนมันจะถูกใช้งานมาไม่ต่ำกว่า 50-60 ปี แต่ยังสภาพดีมากเพราะได้รับการดูแลอย่างดี เมื่อรถออกพ้นชานเมืองกรุงเทพ แม่ค้าหลายคนหอบหิ้วตะกร้าขึ้นมาขายอาหาร ข้าวเหนียวหมูปิ้งห่อด้วยใบตอง บะหมี่ผัดห่อกระดาษ มันทำให้ผมได้รับความรู้สึกย้อนยุคไปถึงตอนที่นั่งรถไฟสมัยเด็กๆ นี่มันรถไฟหรือ Time Machine กันแน่! รถไฟขบวนนั้นมุ่งหน้าตะวันตก แต่แสงแดดยามเช้าก็ยังค่อยๆส่องเข้ามาทางหน้าต่างเพิ่มความงดงามให้กับบรรยายกาศย้อนยุคนั้น ผมสังเกตเห็นครอบครัวหนึ่งนั่งอยู่ในที่นั่งถัดจากผม มีพ่อแม่และลูกสามคน เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆนั่งกอดอยู่กับแม่ สายตาที่เขาสองมองกันบอกถึงความรัก ความสุข และความผูกพันที่ไม่เคยเปลี่ยนไปแม้ยุคสมัยจะเปลี่ยนแปลง ผมหยิบกล้องที่เก่าพอๆกับบรรยากาศรอบตัวขึ้นมาถ่ายรูปพวกเขาไว้ คุณแม่มองมาที่ผม ผมขออนุญาต เธอยิ้มและพยักหน้า แสงสวยและลมเย็นที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างดูเหมือนจะเป็นใจ ผมถ่ายภาพพวกเขาไว้หลายภาพ แต่ก็ไม่ได้มากมายถ้าเทียบกับเมื่อครั้งที่ผมใช้กล้องดิจิตอล แม้จะไม่ได้เห็นภาพที่หลังกล้อง ผมก็รู้สึกว่าน่าจะได้ภาพสวย จึงลุกขึ้นไปบอกคุณแม่ว่า...

แม่หาด-ห้วยยาว เส้นทางที่ขาดหายของขุนน้ำเงา

หลังจากที่เราสำรวจและทำเส้นทางแม่เงา 101 กิโลเมตรเสร็จไปแล้วเมื่อ 2-3 ปีก่อน มันยังมีอะไรบางอย่างที่คาใจอยู่ เส้นทางช่วงบ้านแม่แฮดมาสบโขงเป็นถนนที่ไม่น่าเดินนัก การนั่งรถกลับจากห้วยยาวค่อนข้างไกลและอันตราย ผมเคยคิดถึงการเลี้ยวจากบ้านแม่แฮดไปสู่บ้านห้วยยาว มันสมเหตุสมผล แต่ก็ดำมืดเพราะถามใครก็ไม่เคยเดิน จะมีก็พี่สมยศบอกว่าเคยไปทางบ้านราชาซึ่งอยู่ทางเหนือขึ้นไปและเส้นทางก็เป็นเขาสูงไม่มีน้ำเลย จนกระทั่งเราเจอ “พาฉั๊ว” เขาเป็นพรานผู้ชำนาญป่าอยู่หมู่บ้านห้วยน้ำผึ้ง ซึ่งอยู่ระหว่างบ้านแม่หาดกับบ้านห้วยยาว เราจึงได้เริ่มวางแผนสำรวจทางเส้นนี้กัน

ความจริง ความคิด ความสัมพันธ์ ที่อยู่ข้างนอก

โลกหมุนเร็วเหลือเกิน ความรู้สึกมันบอกเรา  ทุกวันนี้แทบไม่ต้องคิดอะไร ถาม Ai แต่เรากลับเชื่ออะไรที่เห็น หรืออ่านแทบไม่ได้ เพราะแทบทุกคนระดมสร้างมันขึ้นมาได้จาก Ai ทุกอย่างดูเหมือนจะไหลตามกันไปเหมือนกระแส   สังเคราะห์ อาจจะเป็นการต่อต้านสิ่งใหม่อย่างที่หลายคนคงกล่าวหา หรืออาจจะเป็นความโหยหาอดีตอย่างที่อีกหลายคนคงคิดว่าแก่  ผมให้คุณค่ามากขึ้นกับสิ่งต่างๆที่คนใช้ความคิดที่ลึกซึ้งสร้างขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นงานเขียน, ภาพถ่าย, บทเพลง, อาหาร หรือแม้แต่เครื่องยนต์กลไก  ผมกลับไปชื่นชม และให้คุณค่ากับกระบวนความคิด การใช้เวลาทำสิ่งต่างๆด้วยมือเรา ใช้เวลาให้ช้าลง สร้างความสัมพันธ์กับสิ่งต่างๆให้ลึกซึ้งขึ้น ผมยังออกไปตระเวนหาความงดงามในความเป็นจริงของธรรมชาติ หวังว่าเมื่อใช้เวลามากขึ้น ผมจะเข้าใจ และสร้างความสัมพันธ์นั้นขึ้นมาได้ผมไม่ได้พยายามให้โลกหมุนกลับ หรือแม้แต่ช้าลง แต่ผมเลือกที่จะใช้เวลากับสิ่งที่ผมเห็นว่ามีค่า และผมก็เชื่อว่าคงจะมีคนส่วนน้อยนิดที่ชอบเช่นนั้น สวัสดีวันสงกรานต์ครับ ตาเกิ้น  14...

เวลา ที่เร่งรีบ

ผมค่อยๆคืบคลานตามหลังพี่ยุทธไปอย่างช้าๆ ช้ากว่าที่ผมคิดว่าควรจะเป็นมาก “ค่อยๆคลานไปที่พุ่มไม้นั่น ขยับตัวช้าๆนะ” พี่ยุทธกระซิบบอกผม “เอกอี้เอ้กเอ๊ก” เสียงไก่ป่าตัวผู้ขันท้า และก็มีเสียงขันตอบทันควัน ไก่ป่าจ่าฝูงปราดเข้าตีไก่หนุ่มผู้ท้าชิงที่เข้ามาใกล้ฝูงตัวเมียของมัน เสียงไก่ตีกันพึ่บพั่บอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเงียบไป ผมเดาเอาว่าผู้ท้าชิงอาจจะเป็นฝ่ายยอมล่าถอย ชายป่าแห่งนี้ยังอุดมสมบูรณ์ เป็นที่อยู่อาศัยของไก่ป่าหลายฝูงและสัตว์​ป่าอีกหลายๆชนิด ไร่มันสัมปะหลังเป็นแหล่งอาหารให้มันลงหากิน เมื่อมีทั้งที่อยู่อาศัย หลบภัยและแหล่งอาหาร มันก็เติบโต ขยายพันธุ์เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ มากพอที่เราจะ “แบ่งปัน” มาบ้าง ผมมองลอดไม้มองเห็นฝูงไก่ป่าไม่ต่ำกว่า 7-8 ตัวเดินจิกหากินอยู่กับพื้นร่องมัน  ผมค่อยๆคลานไปกับพื้น พยายามที่จะเคลื่อนที่ช้าที่สุดอย่างที่พี่ยุทธสอน แต่ในใจก็ยังร้อนรนกลัวว่าไก่ป่าฝูงนั้นจะเคลื่อนที่ไปเสียก่อน ไก่ป่าตัวเมียตัวหนึ่งร้อง “กระต๊าก” ผมคงจะเคลื่อนตัวเร็วไปจนถูกจับได้ด้วยสายตาสุดไวของไก่ตัวนั้น ไก่ทั้งฝูงก็หันมามองทางผม พร้อมๆกับออกวิ่งและบินพึ่บเข้าป่าไปก่อนที่ผมจะมีโอกาสได้ทำอะไร เห็นได้ชัดว่าผมยังรีบร้อนเกินไป...

Most Popular

Discover more from ThailandOutdoor Netzine

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading