Saturday, May 9, 2026
Homeความคิดและมุมมองอาบป่า (จริงๆนะ)

อาบป่า (จริงๆนะ)

-

เคยมั๊ยครับ อาบน้ำในในป่าแบบธรรมชาติจริงๆ ใช่ครับอาบแบบเปลือยๆ ไม่ต้องใส่เสื้อผ้า ไม่ใช่การอาบป่าทางจิตวิญญานอย่างที่เขาพูดกัน

ไม่ใช่เรื่องทะลึ่งลามกอะไรเลย มันเป็นเรื่องธรรมชาติมาก

เวลาที่ผมออกไปเดินป่าหรือพายเรือแคนูแล้วตั้งแค้มป์ริมน้ำ เวลาที่มีความสุขที่สุดอย่างหนึ่งคือการได้อาบน้ำในธรรมชาติที่สวยงาม ผ่อนคลายกับสายน้ำเย็นๆหลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน

ยามเย็นหลังต้ังแค้มป์แล้ว สายน้ำกลางป่าคือความสุขสุนทรีย์ครับ

แต่บอกเลยว่าความสุขนั้นจะยกระดับขึ้นไปอีกถ้าคุณสามารถหามุมสงบส่วนตัว แช่น้ำในธรรมชาติได้โดยไม่มีเสื้อผ้ามาเกะกะ มันให้ความรู้สึกว่าเราเข้าใกล้ชิดธรรมชาติและอิสระเสรีอย่างยากที่จะบรรยาย

คำบรรยายที่คุณหญิงดารินลงไปอาบน้ำในลำธารในเรื่องเพชรพระอุมา สร้างจินตนาการให้กับทุกคน ลองดูนะครับว่าเราไปเองแล้วเหมือนมั๊ย

เรื่องของการเปลือยกายอาบน้ำในธรรมชาติ แม้แต่การอาบร่วมกับคนอื่นๆไม่ใช่เรื่องแปลกในหลายๆวัฒนธรรม อย่างเช่นการแช่น้ำร้อนออนเซ็นในญี่ปุ่นที่หลายๆคนคงเคยได้สัมผัสมาแล้ว 

ในการเดินเทรลที่สวีเดนก็เป็นประสบการณ์อีกที่หนึ่งในเรื่องนี้ที่ผมได้พบเจอ บนเส้นทางเทรลสาธารณะที่มีคนเดินได้อย่างอิสระในช่วงฤดูร้อน หรือสกีในช่วงฤดูหนาว ในจุดที่พักจะมีห้องซาวน่าแบบง่ายๆที่ใช้ฟืนไว้ให้ ใครก็สามารถเข้าไปใช้ได้ และแน่นอนการใส่เสื้อผ้าเข้าไปอาจจะถูกมองว่าไม่สุภาพ เพราะไม่มีใครเขาใส่กัน แต่ทุกคนก็ให้เกียรติที่จะไม่จ้องมองกันให้เสียมารยาท อบร้อนได้ที่แล้วก็ออกไปกระโดดน้ำเย็นเฉียบข้างนอกต่ออีก เขามองเป็นเรื่องธรรมชาติมาก

ไม่ต้องส่องนะครับ น้องๆในภาพเขาไม่ได้เปลือยครับ

การได้อาบน้ำในธรรมชาติที่ประทับใจที่สุดของผมคือการได้อาบน้ำในลำธารที่ใสเย็น ไหลลงมาจากภูเขาผ่านซอกหินที่อุดมไปด้วยดงเฟิร์นเหมือนห้องอาบน้ำส่วนตัว และ การลงไปแช่ในแม่น้ำกลางป่าห่างไกลจากความศิวิไลซ์ท่ามกลางแสงจันทร์เต็มดวง 

สายน้ำที่ห่างไกลความศิวิไลซ์ใต้แสงจันทร์เต็มดวงคือสวรรค์ครับ

มันเป็นความรู้สึกของการกลับสู่ธรรมชาติ เพราะร่างกายเราก็คือส่วนหนึ่งของธรรมชาติ มันเยี่ยมยอดกว่าการไปออนเซนในที่หรูหราเสียอีก

ลองดูนะครับ เข้าป่าคราวหน้า หาที่เหมาะๆลับตาผู้คน ดูต้นทางให้ดี แล้วเอามาเล่าสู่กันฟังบ้างครับ

ตาเกิ้น 23 มิถุนายน 2567

ตาเกิ้น
ตาเกิ้นhttp://takern.wordpress.com
นักสำรวจ, นักเขียน และนักเล่าเรื่อง

Leave a Reply

LATEST POSTS

Beautiful time in life

รถไฟตู้นั้นคลาสสิคมาก มันมีที่นั่งเป็นไม้ ดูเหมือนมันจะถูกใช้งานมาไม่ต่ำกว่า 50-60 ปี แต่ยังสภาพดีมากเพราะได้รับการดูแลอย่างดี เมื่อรถออกพ้นชานเมืองกรุงเทพ แม่ค้าหลายคนหอบหิ้วตะกร้าขึ้นมาขายอาหาร ข้าวเหนียวหมูปิ้งห่อด้วยใบตอง บะหมี่ผัดห่อกระดาษ มันทำให้ผมได้รับความรู้สึกย้อนยุคไปถึงตอนที่นั่งรถไฟสมัยเด็กๆ นี่มันรถไฟหรือ Time Machine กันแน่! รถไฟขบวนนั้นมุ่งหน้าตะวันตก แต่แสงแดดยามเช้าก็ยังค่อยๆส่องเข้ามาทางหน้าต่างเพิ่มความงดงามให้กับบรรยายกาศย้อนยุคนั้น ผมสังเกตเห็นครอบครัวหนึ่งนั่งอยู่ในที่นั่งถัดจากผม มีพ่อแม่และลูกสามคน เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆนั่งกอดอยู่กับแม่ สายตาที่เขาสองมองกันบอกถึงความรัก ความสุข และความผูกพันที่ไม่เคยเปลี่ยนไปแม้ยุคสมัยจะเปลี่ยนแปลง ผมหยิบกล้องที่เก่าพอๆกับบรรยากาศรอบตัวขึ้นมาถ่ายรูปพวกเขาไว้ คุณแม่มองมาที่ผม ผมขออนุญาต เธอยิ้มและพยักหน้า แสงสวยและลมเย็นที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างดูเหมือนจะเป็นใจ ผมถ่ายภาพพวกเขาไว้หลายภาพ แต่ก็ไม่ได้มากมายถ้าเทียบกับเมื่อครั้งที่ผมใช้กล้องดิจิตอล แม้จะไม่ได้เห็นภาพที่หลังกล้อง ผมก็รู้สึกว่าน่าจะได้ภาพสวย จึงลุกขึ้นไปบอกคุณแม่ว่า...

แม่หาด-ห้วยยาว เส้นทางที่ขาดหายของขุนน้ำเงา

หลังจากที่เราสำรวจและทำเส้นทางแม่เงา 101 กิโลเมตรเสร็จไปแล้วเมื่อ 2-3 ปีก่อน มันยังมีอะไรบางอย่างที่คาใจอยู่ เส้นทางช่วงบ้านแม่แฮดมาสบโขงเป็นถนนที่ไม่น่าเดินนัก การนั่งรถกลับจากห้วยยาวค่อนข้างไกลและอันตราย ผมเคยคิดถึงการเลี้ยวจากบ้านแม่แฮดไปสู่บ้านห้วยยาว มันสมเหตุสมผล แต่ก็ดำมืดเพราะถามใครก็ไม่เคยเดิน จะมีก็พี่สมยศบอกว่าเคยไปทางบ้านราชาซึ่งอยู่ทางเหนือขึ้นไปและเส้นทางก็เป็นเขาสูงไม่มีน้ำเลย จนกระทั่งเราเจอ “พาฉั๊ว” เขาเป็นพรานผู้ชำนาญป่าอยู่หมู่บ้านห้วยน้ำผึ้ง ซึ่งอยู่ระหว่างบ้านแม่หาดกับบ้านห้วยยาว เราจึงได้เริ่มวางแผนสำรวจทางเส้นนี้กัน

ความจริง ความคิด ความสัมพันธ์ ที่อยู่ข้างนอก

โลกหมุนเร็วเหลือเกิน ความรู้สึกมันบอกเรา  ทุกวันนี้แทบไม่ต้องคิดอะไร ถาม Ai แต่เรากลับเชื่ออะไรที่เห็น หรืออ่านแทบไม่ได้ เพราะแทบทุกคนระดมสร้างมันขึ้นมาได้จาก Ai ทุกอย่างดูเหมือนจะไหลตามกันไปเหมือนกระแส   สังเคราะห์ อาจจะเป็นการต่อต้านสิ่งใหม่อย่างที่หลายคนคงกล่าวหา หรืออาจจะเป็นความโหยหาอดีตอย่างที่อีกหลายคนคงคิดว่าแก่  ผมให้คุณค่ามากขึ้นกับสิ่งต่างๆที่คนใช้ความคิดที่ลึกซึ้งสร้างขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นงานเขียน, ภาพถ่าย, บทเพลง, อาหาร หรือแม้แต่เครื่องยนต์กลไก  ผมกลับไปชื่นชม และให้คุณค่ากับกระบวนความคิด การใช้เวลาทำสิ่งต่างๆด้วยมือเรา ใช้เวลาให้ช้าลง สร้างความสัมพันธ์กับสิ่งต่างๆให้ลึกซึ้งขึ้น ผมยังออกไปตระเวนหาความงดงามในความเป็นจริงของธรรมชาติ หวังว่าเมื่อใช้เวลามากขึ้น ผมจะเข้าใจ และสร้างความสัมพันธ์นั้นขึ้นมาได้ผมไม่ได้พยายามให้โลกหมุนกลับ หรือแม้แต่ช้าลง แต่ผมเลือกที่จะใช้เวลากับสิ่งที่ผมเห็นว่ามีค่า และผมก็เชื่อว่าคงจะมีคนส่วนน้อยนิดที่ชอบเช่นนั้น สวัสดีวันสงกรานต์ครับ ตาเกิ้น  14...

เวลา ที่เร่งรีบ

ผมค่อยๆคืบคลานตามหลังพี่ยุทธไปอย่างช้าๆ ช้ากว่าที่ผมคิดว่าควรจะเป็นมาก “ค่อยๆคลานไปที่พุ่มไม้นั่น ขยับตัวช้าๆนะ” พี่ยุทธกระซิบบอกผม “เอกอี้เอ้กเอ๊ก” เสียงไก่ป่าตัวผู้ขันท้า และก็มีเสียงขันตอบทันควัน ไก่ป่าจ่าฝูงปราดเข้าตีไก่หนุ่มผู้ท้าชิงที่เข้ามาใกล้ฝูงตัวเมียของมัน เสียงไก่ตีกันพึ่บพั่บอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเงียบไป ผมเดาเอาว่าผู้ท้าชิงอาจจะเป็นฝ่ายยอมล่าถอย ชายป่าแห่งนี้ยังอุดมสมบูรณ์ เป็นที่อยู่อาศัยของไก่ป่าหลายฝูงและสัตว์​ป่าอีกหลายๆชนิด ไร่มันสัมปะหลังเป็นแหล่งอาหารให้มันลงหากิน เมื่อมีทั้งที่อยู่อาศัย หลบภัยและแหล่งอาหาร มันก็เติบโต ขยายพันธุ์เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ มากพอที่เราจะ “แบ่งปัน” มาบ้าง ผมมองลอดไม้มองเห็นฝูงไก่ป่าไม่ต่ำกว่า 7-8 ตัวเดินจิกหากินอยู่กับพื้นร่องมัน  ผมค่อยๆคลานไปกับพื้น พยายามที่จะเคลื่อนที่ช้าที่สุดอย่างที่พี่ยุทธสอน แต่ในใจก็ยังร้อนรนกลัวว่าไก่ป่าฝูงนั้นจะเคลื่อนที่ไปเสียก่อน ไก่ป่าตัวเมียตัวหนึ่งร้อง “กระต๊าก” ผมคงจะเคลื่อนตัวเร็วไปจนถูกจับได้ด้วยสายตาสุดไวของไก่ตัวนั้น ไก่ทั้งฝูงก็หันมามองทางผม พร้อมๆกับออกวิ่งและบินพึ่บเข้าป่าไปก่อนที่ผมจะมีโอกาสได้ทำอะไร เห็นได้ชัดว่าผมยังรีบร้อนเกินไป...

Most Popular

Discover more from ThailandOutdoor Netzine

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading