Thursday, April 16, 2026

ใช้รถเก่าแล้วชีวิตจะดี

-

มีคนชอบถามผมด้วยความสงสารอยู่เรื่อยๆว่าทำไมใช้แต่รถเก่าๆไปไหนก็เสีย ไม่ซื้อรถใหม่ๆมาใช้กับเขาบ้าง เรื่องนี้นอกจากจะเป็นนิสัยที่ติดมาจากพ่อและไม่มีเงินซื้อรถใหม่ๆแล้ว ก็ยังมีเบื้องหลังอีกอย่างที่การใช้รถเก่าทำให้ชีวิตผมได้ดีครับ เรื่องมันนานจนหมดอายุความไปแล้ววันนี้จะเล่าให้ฟังครับ

สมัยที่ผมเรียนอยู่ปี 2 ที่ลาดกระบัง เพิ่งจะขับรถเป็นและได้ใบขับขี่มาใหม่ๆ ก็เลยมีการวางแผนอะไรบางอย่าง

ตอนนั้นที่บ้านผมมีรถเก่าๆอยู่คันหนึ่ง เป็นรถ MG Midget เป็นรถสปอร์ตเปิดประทุน เป็นรถเก่ามือสองที่พ่อผมซื้อให้พี่สาวขับ แต่เขาเลิกใช้ไปแล้ว เข้าทางผมเลยครับ

วันนั้นจำไม่ได้ว่าเรียนครึ่งวันหรือโดด รู้แต่ว่าตอนบ่ายผมขับรถ MG คันนี้เปิดประทุน ไปดักรอนิสิตสาวที่เพิ่งเข้าเรียนจุฬาปีหนึ่ง 

พอเธอออกมาเจอก็แปลกใจเล็กน้อยที่ผมขับรถมา แทนที่จะไป “เดิน” ไปสยามกันอย่างที่เคย ผมชวนเธอไปเที่ยวเซ็นทรัลลาดพร้าว ที่เพิ่งเปิดได้ไม่นาน (เรื่องนี้เก่าแค่ไหนคิดดูเองครับ)

ขับรถมาตามถนนรัชดาฯที่เพิ่งตัดเสร็จไม่นานอีกเช่นกัน รถยังไม่ติดเหมือนเดี๋ยวนี้นะครับ มาติดไฟแดงอยู่ที่แยกลาดพร้าว เป็นเรื่องเลยครับ

อยู่ดีๆก็มีควันพวยพุ่งขึ้นจากหน้ารถคันเท่ห์ มัวแต่มองหน้าสาวมาตลอดทาง หันมาดูหน้าปัทอีกทีเข็มความร้อนตีขึ้นไปสุดขีดแดง 

สาวที่ใส่ชุดนิสิตใหม่เอี่ยม กระโปรงยาวรัดรูปตามสมัย เลยต้องลงมาช่วยผมเข็นรถหลบข้างทาง 

ยืนงงอยู่พักหนึ่งว่าจะทำยังไงดี เพราะนี่เป็นการรถเสียกลางถนนครั้งแรกของผม และยังพาสาวนั่งรถครั้งแรกอีกต่างหาก แล้วก็นึกได้ว่าตรงนั้นอยู่ใกล้บ้านผมมาก

ขอให้สาวยืนรอที่รถไปก่อน ผมวิ่งกลับบ้านมาเอารถจี๊ปอีกคันและสายลาก ออกไปลาก MG โดยมีสาวคนนั้นช่วยขับให้ มาถึงบ้านเธอก็คงตกใจว่านี่เป็นแผนผมหลอกพามาบ้านหรือเปล่า มาถึงตอนนี้ก็ยังสาบานได้เลยว่าไม่ได้วางแผนไว้ก่อน 

พาเธอมานั่งพักที่ห้องรับแขกของบ้านขณะที่ผมไปเข็นรถเก็บ กลับมาอีกที่พ่อผมมานั่งคุยสัมภาษณ์อยู่แล้ว 

พอไปส่งเธอแล้วกลับมาถึงบ้านอีกที ข่าวก็กระฉ่อนไปทั่วว่าไอ้งบมีแฟนแล้ว มีแม้กระทั่งข่าวลือว่ามีแฟนเป็นดารา และพ่อผมก็แวะมายิ้มแล้วพูดอ้อมๆแปลได้ว่า “พ่อชอบนะ คนนี้”

รถ MG คันนั้นขายไปนานมากแล้วครับ แต่ผมก็ยังคิดถึงมันเสมอ เพราะว่ามันมีส่วนร่วมในการพิสูจน์ความรักด้วยความลำบากเข็นรถกันกลางสี่แยก 

คันนี้ก็เป็นตัวแทน MG Midget ได้ครับ รถอังกฤษเหมือนกัน เสียบ่อยพอกัน

อีกเจ็ดปีต่อมา สาวคนนี้ก็กลายมาเป็นภรรยาผม ซึ่งวันนี้ครบรอบ 28 ปีพอดีของการเป็นครอบครัวที่มีความสุข มีลูกที่น่ารัก 2 คน และเข็นรถด้วยกันอีกนับสิบๆครั้ง

หมายเหตุ

  1. ภาพรถเป็นภาพแทนเพราะหารูปไม่ได้แล้วจริงๆ รถผมไม่สวยขนาดนี้ครับ ส่วนภาพสาวเป็นของจริง สวยเท่านี้แหละครับ
  2. เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นสองปีหลังจากเรื่อง “ไหว้ครู” และ “เรื่องเฉิ่มๆ”​ที่เคยเล่าไว้ สาวคนเดียวกันนะครับอย่าคิดไปว่าเป็นคนอื่น
ตาเกิ้น
ตาเกิ้นhttp://takern.wordpress.com
นักสำรวจ, นักเขียน และนักเล่าเรื่อง

Leave a Reply

LATEST POSTS

แม่หาด-ห้วยยาว เส้นทางที่ขาดหายของขุนน้ำเงา

หลังจากที่เราสำรวจและทำเส้นทางแม่เงา 101 กิโลเมตรเสร็จไปแล้วเมื่อ 2-3 ปีก่อน มันยังมีอะไรบางอย่างที่คาใจอยู่ เส้นทางช่วงบ้านแม่แฮดมาสบโขงเป็นถนนที่ไม่น่าเดินนัก การนั่งรถกลับจากห้วยยาวค่อนข้างไกลและอันตราย ผมเคยคิดถึงการเลี้ยวจากบ้านแม่แฮดไปสู่บ้านห้วยยาว มันสมเหตุสมผล แต่ก็ดำมืดเพราะถามใครก็ไม่เคยเดิน จะมีก็พี่สมยศบอกว่าเคยไปทางบ้านราชาซึ่งอยู่ทางเหนือขึ้นไปและเส้นทางก็เป็นเขาสูงไม่มีน้ำเลย จนกระทั่งเราเจอ “พาฉั๊ว” เขาเป็นพรานผู้ชำนาญป่าอยู่หมู่บ้านห้วยน้ำผึ้ง ซึ่งอยู่ระหว่างบ้านแม่หาดกับบ้านห้วยยาว เราจึงได้เริ่มวางแผนสำรวจทางเส้นนี้กัน

ความจริง ความคิด ความสัมพันธ์ ที่อยู่ข้างนอก

โลกหมุนเร็วเหลือเกิน ความรู้สึกมันบอกเรา  ทุกวันนี้แทบไม่ต้องคิดอะไร ถาม Ai แต่เรากลับเชื่ออะไรที่เห็น หรืออ่านแทบไม่ได้ เพราะแทบทุกคนระดมสร้างมันขึ้นมาได้จาก Ai ทุกอย่างดูเหมือนจะไหลตามกันไปเหมือนกระแส   สังเคราะห์ อาจจะเป็นการต่อต้านสิ่งใหม่อย่างที่หลายคนคงกล่าวหา หรืออาจจะเป็นความโหยหาอดีตอย่างที่อีกหลายคนคงคิดว่าแก่  ผมให้คุณค่ามากขึ้นกับสิ่งต่างๆที่คนใช้ความคิดที่ลึกซึ้งสร้างขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นงานเขียน, ภาพถ่าย, บทเพลง, อาหาร หรือแม้แต่เครื่องยนต์กลไก  ผมกลับไปชื่นชม และให้คุณค่ากับกระบวนความคิด การใช้เวลาทำสิ่งต่างๆด้วยมือเรา ใช้เวลาให้ช้าลง สร้างความสัมพันธ์กับสิ่งต่างๆให้ลึกซึ้งขึ้น ผมยังออกไปตระเวนหาความงดงามในความเป็นจริงของธรรมชาติ หวังว่าเมื่อใช้เวลามากขึ้น ผมจะเข้าใจ และสร้างความสัมพันธ์นั้นขึ้นมาได้ผมไม่ได้พยายามให้โลกหมุนกลับ หรือแม้แต่ช้าลง แต่ผมเลือกที่จะใช้เวลากับสิ่งที่ผมเห็นว่ามีค่า และผมก็เชื่อว่าคงจะมีคนส่วนน้อยนิดที่ชอบเช่นนั้น สวัสดีวันสงกรานต์ครับ ตาเกิ้น  14...

เวลา ที่เร่งรีบ

ผมค่อยๆคืบคลานตามหลังพี่ยุทธไปอย่างช้าๆ ช้ากว่าที่ผมคิดว่าควรจะเป็นมาก “ค่อยๆคลานไปที่พุ่มไม้นั่น ขยับตัวช้าๆนะ” พี่ยุทธกระซิบบอกผม “เอกอี้เอ้กเอ๊ก” เสียงไก่ป่าตัวผู้ขันท้า และก็มีเสียงขันตอบทันควัน ไก่ป่าจ่าฝูงปราดเข้าตีไก่หนุ่มผู้ท้าชิงที่เข้ามาใกล้ฝูงตัวเมียของมัน เสียงไก่ตีกันพึ่บพั่บอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเงียบไป ผมเดาเอาว่าผู้ท้าชิงอาจจะเป็นฝ่ายยอมล่าถอย ชายป่าแห่งนี้ยังอุดมสมบูรณ์ เป็นที่อยู่อาศัยของไก่ป่าหลายฝูงและสัตว์​ป่าอีกหลายๆชนิด ไร่มันสัมปะหลังเป็นแหล่งอาหารให้มันลงหากิน เมื่อมีทั้งที่อยู่อาศัย หลบภัยและแหล่งอาหาร มันก็เติบโต ขยายพันธุ์เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ มากพอที่เราจะ “แบ่งปัน” มาบ้าง ผมมองลอดไม้มองเห็นฝูงไก่ป่าไม่ต่ำกว่า 7-8 ตัวเดินจิกหากินอยู่กับพื้นร่องมัน  ผมค่อยๆคลานไปกับพื้น พยายามที่จะเคลื่อนที่ช้าที่สุดอย่างที่พี่ยุทธสอน แต่ในใจก็ยังร้อนรนกลัวว่าไก่ป่าฝูงนั้นจะเคลื่อนที่ไปเสียก่อน ไก่ป่าตัวเมียตัวหนึ่งร้อง “กระต๊าก” ผมคงจะเคลื่อนตัวเร็วไปจนถูกจับได้ด้วยสายตาสุดไวของไก่ตัวนั้น ไก่ทั้งฝูงก็หันมามองทางผม พร้อมๆกับออกวิ่งและบินพึ่บเข้าป่าไปก่อนที่ผมจะมีโอกาสได้ทำอะไร เห็นได้ชัดว่าผมยังรีบร้อนเกินไป...

ช่วงเวลางดงามของชีวิตกลางแจ้ง

ทุกครั้งเมื่อมีคนถามว่าทำไมต้องออกมาเดินป่าผมต้องหยุดคิดอยู่นาน และคำตอบของผมก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เหมือนพยายามหาข้อแก้ตัว จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ที่ผมเริ่มมีคำตอบที่คิดว่าใช่ สำหรับผมแล้ว การเดินป่าคือการค้นหาช่วงเวลาเช่นนี้ สิ่งที่เราเรียกมันว่า “ช่วงเวลาที่งดงามของชีวิตกลางแจ้ง” “A beautiful moment of Outdoor Life” ซึ่งอาจจะแตกต่างออกไปในมุมความคิดของแต่ละคน

Most Popular

Discover more from ThailandOutdoor Netzine

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading