Sunday, May 31, 2026
HomeBooksOld Man and The Boy

Old Man and The Boy

-

หนังสือ Old Man and The Boy ของ Robert Ruark เป็นนวนิยายคลาสสิคที่ผมรักที่สุดเล่มหนึ่ง

หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือที่สื่อความหมายที่งดงามที่สุดของชีวิตเด็กผู้ชายคนหนึ่ง Robert เล่า ถึงเรื่องราวที่เขาได้ ใช้ชีวิตในวัยเยาว์กับ The Old Man ปู่ของเขาผู้ซึ่งสอนให้เด็กชายรู้จัก กับชีวิตกลางแจ้งไม่ว่าจะเป็นการหัดยิงปืน, ตกปลา, ล่าสัตว์, ฝึกหมาล่าเนื้อ และสำคัญที่สุด ความหมายและการใช้ชีวิตของชีวิตลูกผู้ชายคนหนึ่ง.

เป็นเรื่องของตาที่สอนหลายให้รู้จักการใช้ชีวิตกลางแจ้งในแบบอเมริกันชน เริ่มตั้งแต่การใช้ปืน, ยิงนก, ตกปลา, ล่าสัตว์, ฝึกหมา, ต่อเรือ และ อนุรักษ์ธรรมชาติให้ยั้งยืน

มีหนังสือแปลที่แปลโดย วชิรา วัชรวัลลภ ที่แปลได้ดีมากๆ ใช้ชื่อว่า “พ่อเฒ่ากับเจ้าหนู” แต่พิมพ์มานาน น่าจะหาซื้อได้ยากแล้วครับ

ในเรื่องฝากคติไว้ให้คิดตลอดเรื่อง ลองอ่านข้อความตอนหนึ่งที่ผมชอบมากดูครับ เป็นคำที่พ่อเฒ่าสอนเจ้าหนูในระหว่างที่ไปตกปลากัน

“ไอ้ที่แกควรจะต้องเรียนรู้เอาไว้” พ่อเฒ่าพูดกับผมตรงๆคราวนี้

“ก็คือ อย่าไปออกท่าเกียจคร้านต่อหน้าคนอื่น ไถลนั่งเล่นนอนเล่นนี่มันสบาย งานการไม่ต้องห่วง แต่คนประเภทกระฉับกระเฉงที่เขาต้องหยิบจับอะไรกันทั้งวันนั้น เขาจะเกลียดขี้หน้าเราถ้าเราไปนั่งให้เขาเห็นตำลูกกะตา พวกผู้หญิงน่ะเสียตรงนี้ละ แต่ละคนเหมือนมีไดนาโมอยู่ในตัว มีพลังงานปั่นติ้วอยู่เสมอ ถ้าเขาเห็นผู้ชายมีอะไรทำสนุกๆที่ไม่ใช่งานละก็เขาจะโมโหฮึดขึ้นมาเชียวละ เราถึงต้องหลบมาตกปลากันยังไงล่ะ ที่จริงมันก็เท่ากับเราหลบออกมาให้พ้นพวกคนขยัน

คนขี้เกียจน่ะแหละจะเป็นนักตกปลาที่วิเศษสุด แล้วในบั้นปลายมันก็จะเป็นเจ้าใหญ่นายโตกันได้ทุกคน เพราะอะไร เพราะมันมีเวลาสะสางไอ้ที่รกๆหัวสมองมันอยู่ กวาดล้างไอ้ที่รุงรังทิ้งไป เหลือแต่แก่นพื้นฐานของความเป็นจริง”

เรื่องราวที่สวยงามบวกกับการถ่ายทอดที่ดีเยี่ยมของ Robert Ruark ทำให้หนังสือเล่มนี้กลายเป็นหนังสือคนกลางแจ้งในดวงใจของผมอีกเล่มหนึ่ง

หนังสือเล่มนี้น่าจะหาซื้อยากในเมืองไทย แต่สั่งจาก Amazon ได้ง่ายๆ ราคาไม่กี่ร้อยบาท ตามลิ้งค์นี้เลยครับ

ตาเกิ้น
ตาเกิ้นhttp://takern.wordpress.com
นักสำรวจ, นักเขียน และนักเล่าเรื่อง

Leave a Reply

LATEST POSTS

Beautiful time in life

รถไฟตู้นั้นคลาสสิคมาก มันมีที่นั่งเป็นไม้ ดูเหมือนมันจะถูกใช้งานมาไม่ต่ำกว่า 50-60 ปี แต่ยังสภาพดีมากเพราะได้รับการดูแลอย่างดี เมื่อรถออกพ้นชานเมืองกรุงเทพ แม่ค้าหลายคนหอบหิ้วตะกร้าขึ้นมาขายอาหาร ข้าวเหนียวหมูปิ้งห่อด้วยใบตอง บะหมี่ผัดห่อกระดาษ มันทำให้ผมได้รับความรู้สึกย้อนยุคไปถึงตอนที่นั่งรถไฟสมัยเด็กๆ นี่มันรถไฟหรือ Time Machine กันแน่! รถไฟขบวนนั้นมุ่งหน้าตะวันตก แต่แสงแดดยามเช้าก็ยังค่อยๆส่องเข้ามาทางหน้าต่างเพิ่มความงดงามให้กับบรรยายกาศย้อนยุคนั้น ผมสังเกตเห็นครอบครัวหนึ่งนั่งอยู่ในที่นั่งถัดจากผม มีพ่อแม่และลูกสามคน เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆนั่งกอดอยู่กับแม่ สายตาที่เขาสองมองกันบอกถึงความรัก ความสุข และความผูกพันที่ไม่เคยเปลี่ยนไปแม้ยุคสมัยจะเปลี่ยนแปลง ผมหยิบกล้องที่เก่าพอๆกับบรรยากาศรอบตัวขึ้นมาถ่ายรูปพวกเขาไว้ คุณแม่มองมาที่ผม ผมขออนุญาต เธอยิ้มและพยักหน้า แสงสวยและลมเย็นที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างดูเหมือนจะเป็นใจ ผมถ่ายภาพพวกเขาไว้หลายภาพ แต่ก็ไม่ได้มากมายถ้าเทียบกับเมื่อครั้งที่ผมใช้กล้องดิจิตอล แม้จะไม่ได้เห็นภาพที่หลังกล้อง ผมก็รู้สึกว่าน่าจะได้ภาพสวย จึงลุกขึ้นไปบอกคุณแม่ว่า...

แม่หาด-ห้วยยาว เส้นทางที่ขาดหายของขุนน้ำเงา

หลังจากที่เราสำรวจและทำเส้นทางแม่เงา 101 กิโลเมตรเสร็จไปแล้วเมื่อ 2-3 ปีก่อน มันยังมีอะไรบางอย่างที่คาใจอยู่ เส้นทางช่วงบ้านแม่แฮดมาสบโขงเป็นถนนที่ไม่น่าเดินนัก การนั่งรถกลับจากห้วยยาวค่อนข้างไกลและอันตราย ผมเคยคิดถึงการเลี้ยวจากบ้านแม่แฮดไปสู่บ้านห้วยยาว มันสมเหตุสมผล แต่ก็ดำมืดเพราะถามใครก็ไม่เคยเดิน จะมีก็พี่สมยศบอกว่าเคยไปทางบ้านราชาซึ่งอยู่ทางเหนือขึ้นไปและเส้นทางก็เป็นเขาสูงไม่มีน้ำเลย จนกระทั่งเราเจอ “พาฉั๊ว” เขาเป็นพรานผู้ชำนาญป่าอยู่หมู่บ้านห้วยน้ำผึ้ง ซึ่งอยู่ระหว่างบ้านแม่หาดกับบ้านห้วยยาว เราจึงได้เริ่มวางแผนสำรวจทางเส้นนี้กัน

ความจริง ความคิด ความสัมพันธ์ ที่อยู่ข้างนอก

โลกหมุนเร็วเหลือเกิน ความรู้สึกมันบอกเรา  ทุกวันนี้แทบไม่ต้องคิดอะไร ถาม Ai แต่เรากลับเชื่ออะไรที่เห็น หรืออ่านแทบไม่ได้ เพราะแทบทุกคนระดมสร้างมันขึ้นมาได้จาก Ai ทุกอย่างดูเหมือนจะไหลตามกันไปเหมือนกระแส   สังเคราะห์ อาจจะเป็นการต่อต้านสิ่งใหม่อย่างที่หลายคนคงกล่าวหา หรืออาจจะเป็นความโหยหาอดีตอย่างที่อีกหลายคนคงคิดว่าแก่  ผมให้คุณค่ามากขึ้นกับสิ่งต่างๆที่คนใช้ความคิดที่ลึกซึ้งสร้างขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นงานเขียน, ภาพถ่าย, บทเพลง, อาหาร หรือแม้แต่เครื่องยนต์กลไก  ผมกลับไปชื่นชม และให้คุณค่ากับกระบวนความคิด การใช้เวลาทำสิ่งต่างๆด้วยมือเรา ใช้เวลาให้ช้าลง สร้างความสัมพันธ์กับสิ่งต่างๆให้ลึกซึ้งขึ้น ผมยังออกไปตระเวนหาความงดงามในความเป็นจริงของธรรมชาติ หวังว่าเมื่อใช้เวลามากขึ้น ผมจะเข้าใจ และสร้างความสัมพันธ์นั้นขึ้นมาได้ผมไม่ได้พยายามให้โลกหมุนกลับ หรือแม้แต่ช้าลง แต่ผมเลือกที่จะใช้เวลากับสิ่งที่ผมเห็นว่ามีค่า และผมก็เชื่อว่าคงจะมีคนส่วนน้อยนิดที่ชอบเช่นนั้น สวัสดีวันสงกรานต์ครับ ตาเกิ้น  14...

เวลา ที่เร่งรีบ

ผมค่อยๆคืบคลานตามหลังพี่ยุทธไปอย่างช้าๆ ช้ากว่าที่ผมคิดว่าควรจะเป็นมาก “ค่อยๆคลานไปที่พุ่มไม้นั่น ขยับตัวช้าๆนะ” พี่ยุทธกระซิบบอกผม “เอกอี้เอ้กเอ๊ก” เสียงไก่ป่าตัวผู้ขันท้า และก็มีเสียงขันตอบทันควัน ไก่ป่าจ่าฝูงปราดเข้าตีไก่หนุ่มผู้ท้าชิงที่เข้ามาใกล้ฝูงตัวเมียของมัน เสียงไก่ตีกันพึ่บพั่บอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเงียบไป ผมเดาเอาว่าผู้ท้าชิงอาจจะเป็นฝ่ายยอมล่าถอย ชายป่าแห่งนี้ยังอุดมสมบูรณ์ เป็นที่อยู่อาศัยของไก่ป่าหลายฝูงและสัตว์​ป่าอีกหลายๆชนิด ไร่มันสัมปะหลังเป็นแหล่งอาหารให้มันลงหากิน เมื่อมีทั้งที่อยู่อาศัย หลบภัยและแหล่งอาหาร มันก็เติบโต ขยายพันธุ์เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ มากพอที่เราจะ “แบ่งปัน” มาบ้าง ผมมองลอดไม้มองเห็นฝูงไก่ป่าไม่ต่ำกว่า 7-8 ตัวเดินจิกหากินอยู่กับพื้นร่องมัน  ผมค่อยๆคลานไปกับพื้น พยายามที่จะเคลื่อนที่ช้าที่สุดอย่างที่พี่ยุทธสอน แต่ในใจก็ยังร้อนรนกลัวว่าไก่ป่าฝูงนั้นจะเคลื่อนที่ไปเสียก่อน ไก่ป่าตัวเมียตัวหนึ่งร้อง “กระต๊าก” ผมคงจะเคลื่อนตัวเร็วไปจนถูกจับได้ด้วยสายตาสุดไวของไก่ตัวนั้น ไก่ทั้งฝูงก็หันมามองทางผม พร้อมๆกับออกวิ่งและบินพึ่บเข้าป่าไปก่อนที่ผมจะมีโอกาสได้ทำอะไร เห็นได้ชัดว่าผมยังรีบร้อนเกินไป...

Most Popular

Discover more from ThailandOutdoor Netzine

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading